Bağdat’ta Ömer Ağa / İpek saldım tarağa / Ben dedim Yakın ola / Mevla’m saldı ırağa ( türkü)
İki yıl kadar önceydi, Iraklı bir mülteci ile sohbet ediyorduk. Fadıl bey, çiçeği burnunda yeni emekliydi. Çok şaşırmıştım: Irak’ta emekli bir memur, üstelik hakim… Irakta devlet, kamu düzeni mi var? Çalışan bir sosyal güvenlik ve sigorta sistemi nasıl kuralabilmiş?
Malum Irakta satılan petrol ve doğal gazların trilyonlarca dolar karşılıkları, abd de bir fon’da toplanıyor. Fonun uygun bulduğu hizmetler için, gıdım gıdım Irak’a para aktarılıyor. Kalanlarında üstüne yatılıyor. Demek ki Fadıl, emekliliğine müsaade edilen şanslı memurlardan.
Bir nefes alayım, kendime geleyim diye postu güzel ülkemize yaymıştı.
Önce iki Avrupa ülkesinde kalmayı denemiş, “baktım para az, bu kız bize yaramaz” ilkesi gereği bir Orta Anadolu şehrimizde karar kılmıştı. Her ne kadar “Ana Gibi Yâr, Bağdat Gibi Diyâr Olmaz” denilse de o, oralardan epey irrite olmuştu. Bağdat’ı da Basra’sı da şöyle dursun… Önce kafasını adam akıllı dinleyecek, süreçte belki olabilirse ölmeden önce vatanına dönecekti.
Emekli maaşı gibiyim kimse benle geçinemiyor / Nöbetçi eczane gibiyim tüm hastalar beni buluyor ( s.özmen)
Cep telefonu hesap makinasıyla çarpıp bölüp, TL / ID paritesinden anladığımız kadarıyla birinci sınıf bir hakim emeklisi olarak maaşı, bizdeki emsalinden daha iyiydi, buda fevkalade enteresan bir bulgu. Malumunuz bizde hakim emeklileri Milletvekillerinden sonra kamunun en yüksek emekli maaşı alan guruplarındandır.
Irak savaşları birkaç yılda başlayıp sonlanmadı. İç savaşlarını bir yana koyarsak 1980’de İranla başladı dalaş. 90’larda abd özgürlük tugayları öncülüğünde, dünyanın her ülkesinden silahını kapanın koştuğu kaoslar hâlâ bitmedi. Her an arşa çıkabilecek savaş potansiyeli, irili ufaklı çatışmalarla sürüyor.
Fadıl beyde İran savaşı başladığı günlerde hakim adaylığını bitirmişti; 120 kişilik dönem arkadaşlarıyla birlikte. İran- Irak savaşı, cephe gerisinde, İranlıları hırpalasa da Iraklıları çok üzmemişti. 1991 Martına kadar işleri tıkırında idi. Yazlığı vardı, kışlığı vardı.
Asrın kudretli lideri Saddam’ın, abd teşvikleriyle atıldığı çılgın saldırı ve savaşlar genelde Irak’ı özelde Bağdat’ı yaktı, yıktı harap etti. Adliye sarayları yıkıldı, mahkemeler yok oldu. Fadıl Bey yıllarca aç biilaç hayatta kalma mücadelesi verdi. Ortada hukuk ihtiyacı da düzeni de kalmamıştı.
Ah Adalet ah! Yıldızlar senden daha yakın…
O sessiz sedasız, iyi saatte olanları ürkütmeden tekkeyi bekledi. Zaman zaman işe çağrıldı, gitti; yalan yanlış, eksik fazla kararlar verdi. Çok istediği hâlde adil bir hakim olamadı, karar verirken hep gözü sağda solda idi. Yanlış ata oynamak hayat memat meselesiydi.
Atasözü: Su akar yatağını bulur. Ama kaç asırda?
2005’den sonra hayat normal mecrasına yavaş yavaş döndü / hala dönüyor. O, bu ahval ve şerait içinde finiş ipini göğüsleyebildi ve emekli oldu. 120 dönem arkadaşından böyle mutlu sona ulaşabilen beş kişiler. İkisi Bağdat’a yerleşti , seyahate çok müsait değiller çünkü. Kendisi dahil üçü de farklı ülkelerde emekliliğin tadını çıkaracaklar ahir ömürleri yeterse.
Dönem arkadaşlarından sadece iki – üçü tabii nedenlerle vefat etmişti; kalp, kanser vb. Diğerleri ya bomba ve göçük altında kaldı ya da “hainlik” vehmi ile yapılan suikastlarla dünyalarını değiştirdiler. Kim bilir kaçı da sırra kadem bastı.
Kendisi hayatta kalabildi ama aile fertlerinin hepsi bu şansı bulamadı.
Evet O ülke ile ilgili her şey Fadıl Beyi huzursuz ediyor.
Kendisine tesadüfen rastlamasaydım Fadıl Beyden hiç haberim olmayacaktı. Sokakta mal mal bakarak gezen birini görürseniz işte o yaşıyor, yaşamış ve yaşayacak.
İyi kötü, Iraklı bir emekli ile müşerref olabildim lakin Suriyeli bir emeklinin esamesi henüz okunmuyor, işitmedim.
Oysaki Irak, Suriye, baas, abd, darbeler, savaşlar, siyonizm, bombalar, yalanlar, liderler, ölümler ve illa petrol; ne çok duymuştum bunları.
“Allah, Allah deyip geçer Genç Osman of, of! “ ( marş )
